Drogi rodzicu, sprawdź czego dziś nauczyło się Twoje dziecko!

1

Jak dzisiaj wysyłamy wiadomości?

Możemy wysłać SMS-a, maila, wiadomość głosową lub filmik z nagraniem. Wszystko to dzięki rozwojowi techniki.

2

Jak ludzie przekazywali informacje, gdy nie było telefonów ani internetu?

Ustnie. Jeśli ktoś chciał coś powiedzieć rodzinie w innej wiosce, prosił podróżnika albo sąsiada, żeby przekazał wiadomość. Później ludzie zaczęli pisać listy. List wkładali do koperty i wysyłali z kimś, kto podróżował konno lub pieszo.

3

Które zwierzęta pracowały jako listonosze?

Gołębie! Gołębie pocztowe zaczęto wykorzystywać już w starożytności. Ludzie zauważyli, że niektóre gołębie mają niezwykłą umiejętność – potrafią wrócić do swojego domu z bardzo daleka. Gołąb pocztowy to specjalnie trenowany gołąb, który potrafił wrócić do swojego domu z bardzo daleka. Ludzie wykorzystywali tę umiejętność, żeby wysyłać wiadomości. Trzeba pamiętać, że gołębie potrafiły dostarczyć wiadomość tylko wracając do swojego domu, nie pod inny adres.

4

Jak wysyłano liścik przez gołębia?

Pisano mały liścik, zwijano go w rulonik i przyczepiano do nogi gołębia w małej rurce. Na zajęciach zrobiliśmy symulację pracy gołębia pocztowego z pluszowymi gołębiami.

5

Kim był posłaniec?

To osoba, która przenosiła ważne listy i wiadomości między wioskami, miastami lub dworami. Mógł iść pieszo lub jechać konno, ale najważniejsze było, żeby bezpiecznie dostarczyć wiadomość.

6

Kim był goniec?

To taki szybki posłaniec. Jego głównym zadaniem było dostarczyć wiadomość jak najszybciej. Zwykle biegał lub jechał konno bardzo szybko, często w niebezpiecznych warunkach.

7

Jak działała poczta konna?

Listy i paczki trafiały do poczty – specjalnego miejsca, gdzie zbierano wszystkie przesyłki. Przypisywano je do jeźdźców – posłańców, którzy mieli konia gotowego do drogi. Jeźdźcy pokonywali trasę między miastami i wioskami. Na trasie były stacje pocztowe – miejsca, gdzie jeździec mógł wymienić konia na niezmęczonego, żeby jechać szybciej. Gdy jeździec dotarł do miasta docelowego, listy trafiały do lokalnej poczty, a stamtąd do adresata.

8

Co jest opłatą za nadanie listu lub paczki?

Znaczek pocztowy. To mała kolorowa karteczka, którą przykleja się na kopertę lub paczkę, aby zapłacić za wysłanie listu. Na znaczkach są często zwierzęta, rośliny, zabytki lub znane osoby.

9

Czym jest klaser?

To specjalny album, w którym zbiera się znaczki. Niektóre znaczki są bardzo rzadkie i mogą być warte dużo pieniędzy, bo zostało ich bardzo mało na świecie.

10

Kim jest filatelista?

Filatelista to osoba, która zbiera znaczki pocztowe i przechowuje je w klaserze.

11

Kim jest nadawca, a kim adresat?

Nadawca to osoba, która wysyła list lub paczkę, a adresat to osoba, która ma ją otrzymać. Imię i nazwisko oraz adres adresata trzeba wpisać na kopercie.

12

Po co jest potrzebny kod pocztowy?

W Polsce są miejscowości, które nazywają się tak samo. Dlatego na listach piszemy kod pocztowy, żeby listonosz wiedział dokładnie, do którego miejsca ma trafić list. Na przykład nazwa „Nowa Wieś” występuje kilkadziesiąt razy w Polsce. Kod pocztowy to specjalny zestaw cyfr, który pomaga poczcie szybko znaleźć właściwe miasto, ulicę i dom. W Polsce kod pocztowy ma 5 cyfr zapisanych tak: 00-000. Przykład: 00-001 – to jeden z kodów w Warszawie.

13

Dokąd mierzone są odległości podawane na znakach drogowych?

Do głównej poczty w mieście. Dawno temu listy wyruszały z najważniejszego urzędu pocztowego w mieście. To było miejsce, gdzie zbierały się wszystkie listy. Kiedy budowano drogi i robiono tablice z odległościami do miast, trzeba było wybrać jedno miejsce, od którego zaczyna się liczenie kilometrów. Często był to właśnie główny urząd pocztowy.

14

Czy można wysłać muzykę?

Tak! Dzięki kartkom gramofonowym. Kartki gramofonowe to specjalne pocztówki, które można było odtworzyć na gramofonie jak płytę. Nazywano je też pocztówkami dźwiękowymi. Na zajęciach odtwarzaliśmy prawdziwe kartki dźwiękowe na gramofonie.

15

Czym jest pieczęć lakowa?

Dawno temu, kiedy ludzie wysyłali listy, chcieli mieć pewność, że nikt ich nie otworzy po drodze. Dlatego zamykali kopertę gorącym woskiem. Na ten wosk przykładali specjalną pieczątkę (metalowy stempel). Na wosku zostawał znak – na przykład litera, herb albo wzór. Kiedy wosk zastygał, robiła się twarda pieczęć, która trzymała list zamknięty. Na zajęciach własnoręcznie lakowaliśmy nasze listy.

*Zakres omawianego materiału może się różnić w zależności od wieku młodych odkrywców.